About this episode
Get every episode summarized
Each time พุทธวจน publishes, we email you a written briefing from the transcript — the topics, who appeared, and any specific claims, with the ad reads skipped.
Email me new episodesFree for 3 shows. No card needed.
Hosts & guests
Transcript ready
109 searchable segments. Every word is indexed and playable.
Full transcript
พุทธวจน — เจริญภาวนาคืออะไร. Machine-transcribed; use the interactive transcript above to jump the player to any line.
กันจะเริ่นปล่นา ก็คือกันทำ... จิตรงเรานั้นมีอารมอันเดียว แล้วเห็น ความจริงของทำชาติ คือเห็นกันเกิดและกันดับ รมจริงตัดว่ามันเป็นคิดสองยังที่พวกเกือตั้งหลายเปื่องกระทำ และว่าสมัตาและวิปัสนา สมัตาก็คือการที่เราทำจิตได้มีอารมอันเดียว คือให้มันสงบ จากการที่มันเกิด ฟุงไปในอารมตังต่าง มีปัสนา มายถึงปัญญา ปัญญา มายถึงการที่เราเขาไปเห็น สัดจากห่างความเกิดกินและกว่ามดับไป
สมัตาทำแล้วได้ประยุดอะไร สมัตาทำแล้วจิกจากเจลื่น จิกเจลื่นแล้วได้ประยุดอะไร ปรุงบอกว่าจากลักอราคากได้ สมัตาทำแล้วได้ประยุดอะไร ปรุงบอกว่าปัญญาจะเจลื่น ปัญญาจะเจลื่นแล้วได้ประยุดอะไร ปรุงจัดว่าจากลักอราคากได้ ต่อวิชา มายถึงความไม่รู้ ไม่รู้ในอะไร ไม่รู้ในความจริง ของทำชาตล่าวนี้ว่าทำชาตล่าวนี้มีความเกิดและมีความดับเป็นทำมาดา สิ่งที่มีการเกิดและดับไปได้นั้น ประวงเล่กว่า มันเป็นอนตา
คือมันมีตัวตอนชัวคลาว จากว่ามีจริงก็ไม่ใช่ จากว่าไม่มีเลย ก็ไม่ใช่ มันมีคืนและก็ปลายเป็นจังกลาย และก็ถึงความดับไปในที่สุด มันมีคืนช่วยรยาเวลาหนึ่ง และก็หายไป นี่เป็นสัจจากว่ามจริงที่ ทุกคนเกิดมาแล้ว ต้องสับ เป็นวิธีที่จะเอาจันกว่ามแก่ กว่ามเกิดกว่ามตายให้ได้ ไม่ใช่จับพยายามทำสิ่งที่มันแก่ จับตายไม่ให้ตาย นั่นเป็นพอ ความเข้าใจผิด ของสัตตั้งหลาย ที่ไป ยิดถึงสิ่งที่แก่ จับตายแล้ว แล้วไม่ต้องการได้มันแก่ จับตาย
แต่เข้าไม่รู้ว่าสัตพทำที่เข้าไปยิดถึง นั้นเป็นสัตพทำที่ไม่ตาย อยู่แล้วของมันเอง คือไม่รู้จักตัวเองจริงๆ แต่ไปเข้าใจผิด ลงผิด ลงผิดคิดว่า รุบเป็นกอง relationship คิดว่ารุบเป็นร่ว ลงผิดคิดว่า บืาตאןาเป็นร่ว ลงผิดคิดว่าสัญญา เป็นเรา ลงผิดคิดว่าสังข้าน เป็นเรา และลงผิดคิดว่าวิญญาณ เป็นเรา ความเข้าใจผิดนี้ มีอยู่แกสัตตั้งหลาย แต่เขาข้าใจผิดได้แค่ชัวแล้วยะเวลานึง
เพราะความเข้าใจผิดเขาจริงเกิดความทุกคึ้นกับสิ่งที่เขาใครไปอยู่ถือ มีสิ่งที่เขาไปอยู่ถือนั้นมีการแปลธีญ มีการตัดสลาย ความส่วง ความรำรายรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่สบายใจ ความกับแข้นใจ ก็เลยเกิดขึ้น plus สนาลูอิน ความจริงตรงมีแล้ว ก็เลยบอก ให้พวกเราได้สาบ ว่ารู้ไม่ใช่ของเธอเธอจงลาวมันสี
เป็นอันตา ไม่ใช้เธอตัวจริง เป็นเธอตัวจริงช่วยคลู ช่วยคลาวท่านั้น สาจจะทำความจริงตรงมีเป็นสิ่งที่พราสสสดาต้องการให้พวกเราเขาไปเห็น ถ้านี้จะเห็นสิ่งแล้วนี้ได้ก็ต้องทำจิด ให้มีอลมอันเดียว นี่เป็นวิตี เป็นอุบายวิตีที่จะทำให้เราสังเก็ดเห็นไปตามรำตับกัน ไม่เรามันทำจิดให้มีอลมอันเดียว เรามันจะเรื่องเห็นว่า มันไม่อยู่กับอลมอันเดียว
นั่นสดังว่าทุกอย่างมันมีการปลียน ตัวจิดก็เปลียน ตัวลูกน้ำที่จิดก็ไปรู้ก็เปลียน เปลียนแปลงหมด บางที่เราคิดป่าเราได้สมาที่ข้านต่างต่างแล้วจะทำให้ จิดนั้นอยู่ตรงนึงได้ ไม่เคยเรื่องไปที่ไหน แต่ก็เป็นได้สับพักหนึ่งต้องนั้นเองเห็นกัน ไม่ตายต่างกัน เพียงแต่ได้อลมอันเดียว ขึ้นมานานหน่อย ประอนิตหน่อย แต่แล้วไม่ว่าจะเป็นสมาที่ขันได้ได้ก็ตาม ปลัวสระสดาตรงบอกว่า มีความเกิดกึ่นแล้วมีความดับไปเป็นทำอดา
ก็เป็นของไม่ที่ไง สมาที่เป็นสิ่งที่ต้องทำเพื่อให้เห็นกวามจริง เกิดปัญญา แต่แล้วไม่ยิดถือสึงสมาที่ อาการตั้งมานั้น ทำได้แค่ไหน แค่นั้น ทำได้แค่นั้น ทำได้แค่นั้น แค่ไหน แค่ให้เราเห็นกันเกิดกันดับก็เป็นปอร์ อะไรมีขึ้นในใจแล้วอะไรหายไป อะไรมีขึ้นอะไรหายไป ลับรู้เรื่องได้ขึ้นมาในใจแล้วกันลับรู้นั้นหายไป เปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่น ไปรู้อย่างอื่น
นั้นแหละคือกัน เกิดกันดับกันมีขึ้น เปลี่ยนไปเป็นยังอื่น ไปรู้ยังอื่น นั่นแหละคือการเกิดการดับ การมีคืน และการหายไป สังเก็บพันให้ใจแล้วอยู่อย่างนี้ นี่เป็นการเจลินเพราะวันนาเป็นบุนกลียา ประเบษิสามนี่เราได้บุนแล้ว เราได้คุสนแล้ว คุสนก็คือสติประทานสี คือคงคุสนที่แทยจริง การาที่เราเจลินอาลาปารณ์สติ
สำหังละวิ้มุภบอลีบุนก็คือเราจะได้ภามรู้ และได้การรุดปุน มีความรู้แล้วเห็นความจริงแล้ว ก็ไม่มีใครอยากได้ของพลอง ไม่อยากได้ผ่าเพื่อนเข้าเหมือนภุน เราก็จะละถึงสิ่งที่ไม่ใช่เราไปเอง ไม่ต้องมีใครบอกให้ถึง เราก็ถึง เพราะว่า มันไม่ใช่ของเรา เราก็ไม่รู้ว่าจะเอา มันไปทำอะไร บุรุตตาบอดแต่กำเนื้อ ตุก คนข้อลวงด้วย พา เบื้นข้ามาว เบืนฟุ่น แต่บอกว่าเป็นพาขาวเนื้อดีปลาสาจากนทิ้น
เอามาให้หุม บุรุตตาบอดนั้นไม่สาบ ก็หุมไปตลอด แต่เมื่อวันนึงที่มีหมอมาทำการประตัดตาของเขาให้ตาดีกึ่ง เขาเห็นทุกสิ่งทุกอย่าง และเขาเห็นว่าพาที่เขาหุมอยู่นั้นเป็นพา เปินกระมาวเปินฟุ่น สอกกระปลกมา บุรุตคนนั้นก็จะถึงพานั้น ไม่รู้ลงหัวใจเป็นตรงมาชาที่จิตมันจะเกิดตับ ดังนั้นการลงหัวใจของเราจริงไม่สามารถี่จะรู้ไปได้ตลอด ลงหัวใจสับพัก เดี๋ยวมันก็จะลุดไปคิดไปหนึ่งตังต่าง ชิตมันโอวิญญานที่ตั้งอยู่ในลงใหม่ใจ
มันมีความจังกลายและมีความดับไป สัตรนั้นพูดยิตติด เราที่เป็นพูดยิตติด ขอจะไปยิด ชิตมันโอวิญญานด้องมาย ชิตมันโอวิญญานด้องมายจะน้องไปสูงอลม ตามความเคยชิน ตามอุปปันิสายหรือตามอันุสาย ที่เราได้สังสมไว้ อยู่ที่ตัวไหนมีกำลังมากกว่า ก็จะนำปามานโน้เข้าไปสูงอลมนั้น อรุมนั้นนั้น ไม่รู้ส้าวยังนี้ตามที่ปล่าสาสดาได้สงดรัตร์ ที่ไปเอาไว้แล้ว เราก็ไปยามและกวามเพลื่อน
ในอลม ตางตังที่ไม่ใช่ลมให้ใจ อลมที่จิจากาพันลับรู้อลมที่จิจากาพันลับรู้ มีอยู่ ใจและ อลมที่จริงue joking ที่ไม่ใช่ลงมายใจ อลมที่จิก จะเข้าไปลับรู อลมที่จิกจะเข้าไปลับรู มีอยู่ สีอย่าง หรือรุบกาย สอง วิสานา วิสานามีสามาการคือ สุดทุก แล้วก็ช่วยชö้ย สัญญาคือความจำได้มายลูกสังขาด คือ ความปรุ่งแตงและ วิญญาน คือ คลียาที่รู้จัง นี่คือ อลมที่วิญญานเข้าไปและปลูก ลูกไปท่านาสัญญาสังขาด
ทุกลับลูกด้วยวิญญาน วิญญานเข้าไปตั้งอาสาย ในสีท่าน ลงเล็กสีท่านว่า ที่ตั้งของปิญญาน จัดตะสโว้ปิญญานนะที่ที่ยอ สีปิญญานที่ตั้ง วิทีก็คือ ให้จิตตั้งอยู่กับอลุมมันเดียว คือลูกกายของเรา แล้วพยายามละ กันตั้งอาสายในอลมที่เหลือ คิดปลงแต่งอะไรคิดมาก็ให้ลิบและ ลิบทิ้งแล้วกลับมาลูกล่อมให้จัยมันเดิม
หลือสังยอดบ้างสุง ดีเลยว่า อุดตรัมพาคีย สังยอด หลือสังยอด ในการได้มา สึงพอปและสังยอด ในการได้มาสึง การเกิด อุปปติ หู หูปัดกึง ก็ปลยามฝึก นี่สายตรงนี้ไปเลยเลย ทุกล้างที่มีการฝึก นั้นคือการที่ อาวิชาจังกลายไป อยู่ตลอดเวลา ทำหนึ่งนาที่ก็ได้หนึ่งนาที่ ทำหนึ่งชิมหลงก็ได้หนึ่งชิมหลง ไม่มีการไม่ให้พ่น จะให้พ่นตลอด ดุกล้างที่มีการฝึก
ลือสกะตาคามี ลืออนาคามี ลืออร่าน
More episodes
