شیرین در ادامه به شاپور می گوید که من بیش از این نمی توانم در برابر تاجداری مانند خسرو ادعای بزرگی و سروری کنم. اگر من لایق کاخ خسرو نباشم، به زور وارد مشکوی او نخواهم شد. یک بار اشتباه کردم و دل به او سپردم. بر گناه نخست، گناه دیگری را نخواهم افزود...