شاپور در مدت یک ماه، خود را از ارمن به شیرین رساند. از دیدن او درون کاخی سنگی در منطقه ای نا مناسب شرمگین شد و از او دلجویی کرد. شیرین که بهانه های هنرمندانه شاپور را در بی خبری از احوال او شنید، گفت که شرح سختی هایی که در این مدت دیده ام، از بسیاری، در وصف نمی گنجد؛ پس نباید از آن سخن گفت. .