در این قسمت نظامی به توصیف آوازها و نوازندگان می پردازد. او افسار زبان را خود به دست می گیرد و از زبانِ رامشگرِ چنگ نواز، از ناپایداری دنیا سخن می راند و به این نتیجه می رسد که چون پس از مرگ، روزگار درازی را به اجبار باید خفت، پس امشب باید در چشم را به روی خواب بست و غم ناپایداری زندگی را به نیروی باده به فراموشی سپرد.