شاپور با دقت، ظرافت و هنرمندی هر چه تمام تر، شیرین را در حضور خسرو وصف می کند. به راستی شاپور، شیرین را از کجا می شناسد؟ مگر می شود شیرین را ندیده باشد و این گونه خیال انگیز او را توصیف کند؟ هدف شاپور از این وصف مُخَیّل از شیرین چیست؟ آیا او نقشه ای در سر دارد؟ یا صرفا سخنانش وسیله ای برای سرگرم ساختن خسرو است؟