Get every episode summarized
Each time พุทธวจน publishes, we email you a written briefing from the transcript — the topics, who appeared, and any specific claims, with the ad reads skipped.
Email me new episodesFree for 3 shows. No card needed.
About this episode
Get every episode summarized
Each time พุทธวจน publishes, we email you a written briefing from the transcript — the topics, who appeared, and any specific claims, with the ad reads skipped.
Email me new episodesFree for 3 shows. No card needed.
Hosts & guests
Transcript ready
185 searchable segments. Every word is indexed and playable.
Full transcript
พุทธวจน — เหตุที่มนุษย์อายุยืนอายุสั้น. Machine-transcribed; use the interactive transcript above to jump the player to any line.
ด้วยกันเจลิ้นอันาบานอสติ พวกพินิตให้ ยุดกัน สวายง่าพอ เป็นกัน ยุดกัน สวายง่าอารม พอพวกคือ อารม คือที่ตั้ง วิญญาน อร่ำนักอร่อนนั้ง อร่ำพวกันตั้ง อยู่ของวิญญาน เป็นสตานที่เกิด ที่ทำให้วิญญานเกิดขึ้น ทำให้จิดเกิดขึ้น กำที่บุคลคิดถึงสิ่งได้ดำรยติงสิ่งได้ ทำให้พบใหม่เกิดขึ้น พระพูมีพระพาจริงตัด พระไม่ให้คิดถึงสิ่งได้ไม่ทำให้สิ่งสิ่งได้
ในความเป็นมาลุดนี่ เราจะคุณเคย กับการที่เราในคิดนึก เรื่องตังต่าง แต่นั้นแหละ มันคือการได้การ เกิดไหม การได้สิ่งการเกิดนั้น พบ ล่องรับร Homeland Poot มันมีที่ตัง คือเดิน ประตาวิ เรียบเห็น เพื่นดิน มันก็จะจะเล่นงอบก้างไปบูลด้าย ก็อยู่ที่ดินนานเป็น ดิน 레อดินปันกล้างหรือดินดี
สิ่งที่จะเล่นงอบก้าง ลิกการพุกทิดกับอลมนั้นไป ก็จะเป็นไปตามเภื่อนา นานนาน
มีทั้งอัศาทา คือล้อดอรอยและอาทินอาวาคือโทธ การที่วิญญานของสัตทั้งหลาย เขาไปตั้งอยู่ ก็เพราะว่าเห็นแต่อัศาทา เห็นแต่ล้อดอรอยของมัน ไม่มองเห็นส่วนที่เป็นโทธ ไม่มองเห็นส่วนที่เป็นโทธ ดั้งนั้นเวลาครยินแต่อาศาทาทานเจ้า благบัก ก็จะเกิดความิตฝิด แต่ถ้ามองเห็นสิ่งที่เป็นโทธ ความสืม ความแต่คสลาย ความหายไป ความเป็นอันตาก่ондมัน ตัวตอนที่มีเท่า ไม่ที่เองแท้ การไปวังก็จะมีขึ้นมาได้
ท้องก็ว่าพลับพูมีพลับพ่างอย่าต้องการให้พวกเราเนี่ยกลับไปสู้ สับภาพเดิม ของความเป็นเราที่แท้จริง ของพวกเราเอง ก็สดูกสบายนิดหนึ่ง แต่ลั้งจับมีชลาแหละ หมดนา ก็อย่างมีความทุกอยู่ดี ที่วัดาทั้งหลาย ก็มีความแกเก่ะ จับตายเป็นทำตรา บางคนอาจจะไม่สาววาเที่ยวดา มีแกเก่ะ จับตายเหมือนกัน
แล้วเวลาเขาได้รับ ความเก่ะ เจ็บ ก็เก่ะความทุกอย่างท้าสักกา ก็ดี ถ้าเวลาประจิติ เจ้ามาสุนก็ดี ก็อย่างเคยปัวให้ได้รับทุกเป็นข้ายหนัก ที่วัดาก็มีความสืม ความสืมของที่วัดาเมื่อประกดในช่วงกลายจะตาย พี่วันจะสาวมอง สืมพาอาพ่อนก็จะสาวมอง ดอกมาให้ก็ประดับตั้งต่างจ้าหีวเจ้า พักว่ามีพักพาก็ได้ตรัดความสืมของเท้าดาวให้ ที่พาอาพ่อจะขังกลัดาง
เงียวจะหลายออกจากลักและ เท้าดาจะเรื่องรู้ว่าตัวเองกลายจะสิ่งชีวิตและ รอสิ่งนี้จะไม่เคยปลักกดมีมากก่อน แล้วนั้นแม่เราจะทำกวามดีได้ไปเกิดเป็นเตียวด้า ก็ยังเป็นการได้อตัวตัวตัวตัวจักร้าวอยู่ดี
อย่างไม่มีวิจาอย่างประกอบด้วยอาวิจา จึงต้องมาสดับในคำกองตัดาขด แล้วทำความก็ใจเตือคาดประภิดประธิบาดเบือกลับขอสู้ สับปเดียงกองต้นเอง พร้องจึงปรีบเหมือนกูมากหรืกกูมารีในหน้อย
ฉันพรมที่เป็นอาหรือ หรือไปจนถึงสันอลกกตาม ก็รู้ว่ามีความหวันไว้ในความแก่ ความเจ็บความตายทั้งสิ่น เพราะอยู่ถือไปแล้วว่า อัตตานี้ของเรา ตัวตอนนี้ของเรา แต่ถึงจริง มันไม่ใช่ของเรา สัพดิงของพวกเรา เป็นสัพร้าที่ไม่ตาย เป็นสัพร้องจัดว่าเกิดไม่ประกด นัดหัวพัตโคปัญญาYattit นัดว่า ยู่ปัญญาYattit ไม่มีความสิ่งประกดให้เห็น ไม่มีกันเกิดประกด ไม่มีความสืมประกด
คือสับภาพเดิมของพวกเราที่พูดเจ้าต้องการให้กลับเข้าไปให้ได้ การได้มากปลุ่นนิภาพไม่ใช่ได้อะไรใหม่ จ้าให้อยู่ระเว้ยย์กว่ามบีตมันถึงมัน ว่า�üğมนี้เป็นเรา นานของเรา นานเปันเรา นานเป็นตัวตนของเรา ล tilesthis is what it is ulsion touch and methodciousness is this
ax amambita คือพูดสัیک นานหลังแน่ มันก็คือ การใช้ชีวิตก่อนตายนั้นเอง การใช้ชีวิตก่อนเราก่อนตาย สึกชีวิตก่อนพวกเรา มนุดยุกนี้ อีกสนมาก สึกประพูมีประศา เคยรัดมามนุดนี้ มีอีกถึง 3 สน 3 000 หกภันปี และมีช่วงที่พุชาพูดถึง มันดูที่มีอีก 18 000 ปี 7 000 ปี 6 000 ปี 5 000 สี 3 000 มันดูอีกล้องลง พรอ สิลาทำแยลง ก็พร้อบพุทธประศาติบัตกายแล้วว่าจะ
มีการเกินข้ากัน มีการลักกรรมโอย มีการกรรรม ที่เป็นอากุษศร์จะเล่นออกการขึ้น ก็เลยทำให้มนุดนั้น มีอีกล้องลง ไปเลยเลย นี่คือเห็นปัดใจของการที่อีกล้องมนุดนี้ล้อง แต่นั้นหนึ่งร้อยปีจากการเกิด เราก็ทำอะไรได้ไม่ ก็เยอะเธออะไรหรอแบบเดี๋ยว พร้อสศราจริงให้เราไปยามที่จะ ต้องใจพร้อบพุทธรรมกัน ผู้การกลับไปสู้ สับพร้อบเดียงของตุนเอง เพราะการได้มาสิ่งของหนัก คือขันหานี่ มันเป็นความทุก
สัสดาดนี้ สุขคิดคนวิที ที่ งายที่สุดมาให้แล้ว งาย แต่มีประสิติภาพ มีประสิภาพได้ผonnจริงในการ กลับไปสู้สับพร้อบเดียมของตุนเอง แม้เพราะของเอง ก็ยังจะเลือนอันาภารระสิ ตรงสาติด้วยจะพอในช่วงจำบนสาการตุ๊คๆ พันสานั้นประพูมีประฟา อยู่ด้วยอาลาปารัศาติ เป็นสุนมาก เกิดตลอด ใครใจเขาอย่าเข้าให้ลูกออกอย่าเขาให้ลูกออกสัน ถ้าจิตพันดับไป ด้วยนี่ใส่ ที่เราเคยชิน มันก็จะไปสวังหาพบไป
ลูกจากล่อมหายใจไป มันจริงไปคิดไปหนึ่งตังต่าง เราก็มีนาที่นั่นที่นั่นที่นั่นคือละความเพลิ่น หลือการละที่ตั้งวิญญาณ อันไม่มายนั่นเอง มันถึงอรโมเจ้าให้เรียวกล่อย弱 มันคือการ ถึงพบ ถึงกำ ถึงชาตานาค่ะ ๋าชลามมารนää ถึงสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา ไม่ใช่เป็นเรา ไม่ใช่ตัวตัวนกงเรา ความเพลิ่งตรงนี้เป็นสำมารไว้อย่ามา เป็นความเพลิ่งที่ทุกต�ง ทำได้ไหน ทุกตูก อลียบตร เราจะเดินจะยื่น ที่ดายก็ตาม ก็พยามตั้งไว้ซึ่งกายของเรา ล่มไอ้ใจ ข้าวล่มไอ้ใจออก
ทำให้เป็นนี่สาย เกิดเป็นอุธรรมนี่สายนี่สายที่เป็นกูสน ทำให้เป็นนี่สาย เช่งกระตัง เกิดเป็นกูสนรมน์กิน สิ่งเป็นเนี่ย ให้เราจะเป็นผู้ไปทางเจลิดไม่ไปทางเสืม ไม่ไปสู้ความเสืม และหลุดพล่นได้ในที่สุด คือสามารถที่จะดับ พาวะตันหากวามอยากในการ สวังหาพบ สวังหาอรม นานไปแล้วจะ เรื่องที่จะไม่อยากคิดถึงสิ่งได้ ดำลิดถึงสิ่งได้ วันก็จะสงบไปเลยเลย เรื่องก็มีการสงวนสำลวมินสี เป็นปกติ
ของมนุด แต่ก่อนว่ามนุด หลุกคน มันมีด้วยสมุด จะว่ามีจริง ก็ไม่ใช่ จะว่ามีไม่ใช่ มันถูก จำกัดรึกการเวลา คำว่ามี ของตัวต่น ของความเป็นมนุด
ในสิ่งนั้น และจะเกิดตามชาติตามมากิบวดสักคา วดสักคา คือการ สลัด คือ หลุก สลัด ทิ้ง สลัด ทิ้ง หลุการปรายว่าง สึงจะเป็นการใช้ ในข้านตอนสุดท้าย ของปูที่จะเรื่องประช่องจิต สลูธรรม ปืเธอจะ ปรายว่างในข้านตรงสุดท้าย ลุปพนได้กว่ามเป็นอร่าน ใช่ว่า บดสักคา การสลัด คือ ทิ้ง ขันหาต้องหมด ไม่อยากได้ขันหาต้องหมดอีกต่อไป และนั้นถ้าไม่อยากได้จริง จริง ก็จะปรินอีกภาฟ ก็คือดับยัน อย่างความป่อจันในขันหา เป็นสิ่งที่สามารถทำได้
ในอาตับภาพนี้ อยู่ที่ความพีนของพวกเราทุกคน เมื่อเราเข้าใจแล้วในสุดตะ คำสอนที่พราพูมีพราพากได้สง ถึงไว้ให้ เป็นอุ่งสาสดาแทน เราได้อาดได้ฟังได้เช็บก็ปุทธอวาจนา แล้วเข้าใจแล้วเราใจความพีนทำตาม ทุกคนสามารถี่จะลุดพนได้ แม่ไหนประจุบันนี้ มันคนอาจจะไปคิดว่าเราก็ไม่ไว้ เราของต้องสั่งสมบลามีไปอะไร อย่าไปคิดดูถูกตัวนั้งแบบนั้น พูดเจ้าเรียกว่าอาตินิปปาตา
ที่พูดเจ้าสงบอกสอนออกไว้
More episodes
